Narzędzie

Schemat budowy konia

Schemat jest dla osoby, która uczy się nazw partii ciała i kości konia, na przykład przed egzaminem na odznakę jeździecką Polskiego Związku Jeździeckiego (PZJ). Po stuknięciu w numer albo w nazwę zobaczysz, gdzie leży dana część ciała i czym jest, a po włączeniu „Ukryj podpisy” sprawdzisz, czy pamiętasz nazwy.

W warstwie „Partie ciała” przycisk „Tylko JK” zostawia same nazwy z listy PZJ do odznaki „Jeżdżę Konno” (JK), a przycisk „Tylko BOJ” – części ciała z pytań PZJ na Brązową Odznakę Jeździecką (BOJ). Schemat wydrukujesz z przeglądarki: na wydruku są obie warstwy z numerami i listą nazw.

Partie ciała

Sylwetka konia z boku z ponumerowanymi partiami ciała

Głowa

  1. Czoło, nos, nozdrza, pysk, ganasze, uszy, oczy i potylica. PZHK ocenia głowę razem z szyją.
  2. Tył głowy tuż za uszami, w miejscu, gdzie głowa łączy się z szyją.
  3. Część górnej wargi, która otacza nozdrza. Koń oddycha przez nos i nie potrafi oddychać przez pysk.
  4. Tylne dolne krawędzie żuchwy. Szyja wchodzi między nie.
  5. Potoczna nazwa rowu podszczękowego. To zagłębienie pod głową, między dolnymi krawędziami żuchwy, od podbródka do krtani.

Tułów

  1. Łączy głowę z tułowiem. Szyja konia ma zawsze siedem kręgów.
  2. Długie włosy na górnym brzegu szyi. Program hodowlany konika polskiego uznaje za pożądane obfite uwłosienie grzywy i ogona.
  3. Najwyższy punkt grzbietu nad łopatkami. Tworzą go wyrostki kolczyste przednich kręgów piersiowych. Tu mierzy się wzrost konia.
  4. Mostek to dolna część klatki piersiowej.
  5. Górna linia tułowia od kłębu do lędźwi.
  6. Część górnej linii od grzbietu do zadu, nad kręgami lędźwiowymi.
  7. Okolica po boku tułowia między ostatnim żebrem a guzem biodrowym, poniżej lędźwi. Sięga aż do fałdu kolanowego. PZHK nazywa ją okolicą pachwinową.
  8. Skóra otaczająca prącie u samca. Za puzdrem u ogiera leżą jądra, a u klaczy w tym miejscu jest wymię. Sylwetka nie pokazuje narządów płciowych, więc punkt wskazuje tylko okolicę na spodzie brzucha.
  9. Tułów konia. PZHK mierzy długość kłody od stawu barkowego do guza kulszowego, a w ocenie punktowej daje za kłodę do 15 punktów.
  10. Tylna część tułowia. PZHK mierzy długość zadu od guza biodrowego do guza kulszowego.
  11. Wystający przedni kraniec kości biodrowej na boku zadu.
  12. Najdalej wysunięty do tyłu punkt zadu, pod nasadą ogona.
  13. Ogon ma zwykle od 15 do 21 kręgów ogonowych, okrytych skórą i długim włosiem.

Przednia noga

  1. Pierwszy od góry odcinek przedniej nogi. Pod skórą leży płaska kość łopatki, ułożona skośnie na boku klatki piersiowej, w dół i do przodu, aż do stawu barkowego. U konia wierzchowego długa, skośna łopatka to zaleta.
  2. Połączenie łopatki z kością ramienną, z przodu klatki piersiowej.
  3. Odcinek między stawem barkowym a łokciem. W środku leży kość ramienna.
  4. Staw z tyłu przedniej nogi, tuż przy klatce piersiowej.
  5. Odcinek przedniej nogi między łokciem a nadgarstkiem, z kością promieniową i łokciową. Inna nazwa: podbarcze.
  6. Staw w połowie przedniej nogi. Nazywa się go potocznie kolanem, ale odpowiada nadgarstkowi człowieka. Inna nazwa: napięstek.

Tylna noga

  1. Umięśniony odcinek tylnej nogi między biodrem a kolanem, wokół kości udowej.
  2. Staw między udem a podudziem, wysoko z przodu tylnej nogi, przy brzuchu. Odpowiada kolanu człowieka.
  3. Odcinek tylnej nogi między kolanem a stawem skokowym, z kością piszczelową.
  4. Staw w połowie tylnej nogi, zgięty do tyłu. Tworzą go kości stępu.

Dolna część każdej nogi

  1. Prosty odcinek pod nadgarstkiem albo pod stawem skokowym. W środku leży kość nadpęcia: III kość śródręcza albo śródstopia.
  2. Staw między nadpęciem a pęciną. Z tyłu leżą w nim dwie trzeszczki pęcinowe.
  3. Krótki, skośny odcinek między stawem pęcinowym a koronką, z kością pęcinową.
  4. Górny brzeg kopyta, na granicy skóry i puszki rogowej.
  5. Rogowa puszka na końcu każdej nogi. Koń ma kopyta, a nie racice.
  6. Część kopyta od spodu, z elastycznego i miękkiego rogu. Strzałka jest bardzo gęsto unerwiona.
  7. Małe zrogowacenia z tyłu stawu pęcinowego, ukryte w kępce włosa.
  8. Zrogowaciałe narośla po wewnętrznej stronie nóg: w przedniej nodze nad nadgarstkiem, w tylnej – w dolnej części stawu skokowego. To rogowe twory skóry, tak jak kopyta i ostrogi.

Szkielet

Szkielet konia wrysowany w sylwetkę z boku, z ponumerowanymi kośćmi

Głowa i kręgosłup

  1. Czaszka to kości głowy.
  2. Żuchwa to dolna szczęka. Jej tylne dolne krawędzie to ganasze, a zagłębienie między jej ramionami to sanki.
  3. Koń ma zawsze siedem kręgów szyjnych.
  4. Koń ma zwykle 18 kręgów piersiowych, ale bywa ich 17 albo 19. Najwyższe wyrostki kolczyste tworzą kłąb.
  5. Koń ma zwykle 6 kręgów lędźwiowych, choć wyjątki trafiają się we wszystkich grupach koni.
  6. Kość krzyżowa to zrośnięte kręgi krzyżowe: najczęściej 5, czasem 4 albo 6.
  7. Koń ma zwykle od 15 do 21 kręgów ogonowych.

Klatka piersiowa

  1. Koń ma zwykle 18 par żeber. Dziewiętnaste żebro z jednej albo z obu stron nie jest rzadkością.
  2. Kość na dole klatki piersiowej. Dochodzi do niej osiem pierwszych par żeber.

Przednia noga

  1. Płaska kość na boku klatki piersiowej. Koń nie ma obojczyka, więc przednia noga łączy się z tułowiem tylko mięśniami.
  2. Kość ramienia, między stawem barkowym a łokciem.
  3. Przedramię ma dwie kości: promieniową i łokciową.
  4. Grupa krótkich kości w stawie, który potocznie nazywa się kolanem.
  5. Kość nadpęcia przedniej nogi: III kość śródręcza, a obok niej cienkie kości rysikowe.

Tylna noga

  1. Kość biodrowa, łonowa i kulszowa. Na zewnątrz wystają z niej guz biodrowy i guz kulszowy.
  2. Kość uda, między stawem biodrowym a kolanem.
  3. Rzepka to kość z przodu kolana.
  4. Kość piszczelowa to kość podudzia. Obok niej leży silnie zredukowana kość strzałkowa.
  5. Krótkie kości stawu skokowego, między innymi kość skokowa i kość piętowa.
  6. Kość śródstopia to kość nadpęcia tylnej nogi.

Palec: w każdej nodze

  1. Kość pęcinowa to I człon palca, leży w pęcinie.
  2. Kość koronowa to II człon palca, między kością pęcinową a kopytową.
  3. Kość kopytowa to III człon palca, schowany w puszce kopytowej.
  4. Małe kości przy palcu: dwie trzeszczki pęcinowe z tyłu stawu pęcinowego i trzeszczka kopytowa w kopycie.
Podział na głowę, tułów i kończyny: Grabowski (1929). Nazwy partii ciała: regulamin odznak PZJ, programy hodowlane PZHK i podręcznik pokroju Grabowskiego (1929). Kości: „Przegląd Hodowlany” i podręcznik anatomii Sissona. Liczby kręgów: Stecher (1962). JK: nazwa z listy PZJ do odznaki „Jeżdżę Konno”. BOJ: część ciała z pytań PZJ na Brązową Odznakę Jeździecką. Rysunek: WikipedianProlific (rysunek) i Wilfredor (wektoryzacja), Horse anatomy-es.svg, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; zmiany: bez podpisów, przycięty kadr, osobno sylwetka i szkielet; zmieniony rysunek na tej samej licencji.

Schemat działa w Twojej przeglądarce, więc nic, co w nim zaznaczysz, nie jest wysyłane ani zapisywane.

Jak to działa i skąd są daneWpis: Budowa konia: nazwy partii ciała i kości na jednym schemacie

Źródła

  1. J. Grabowski, Pokrój konia. Wykład popularny, wyd. II, Warszawa 1929. pcbj.pl/wp-content/uploads/Pokrój-Konia-Jan-Grabowski.pdf
  2. Polski Związek Jeździecki, Regulamin odznak jeździeckich, obowiązuje od 1 stycznia 2024 r., odznaka „Jeżdżę Konno”, opieka stajenna, s. 11. pzj.pl/wp-content/uploads/2024/02/Regulamin-odznak-PZJ-2024.pdf
  3. Polski Związek Jeździecki, Pion Edukacji, Pytania egzaminacyjne na Brązową Odznakę w jeździectwie, część stajenna, pytania 10–12. pzj.pl/wp-content/uploads/2020/08/Pytania_Odznaka_Brązowa.pdf

Ten tekst nie jest poradą weterynaryjną i nie zastępuje badania konia przez lekarza weterynarii. Przy niepokojących objawach dzwoń do lekarza weterynarii.

Treści Hippoland mają charakter wyłącznie informacyjny. Nie ponosimy odpowiedzialności za decyzje podjęte na ich podstawie. Zanim podejmiesz decyzję, skonsultuj się ze specjalistą. Zastrzeżenia